زیبا در زندان

با دستان تو می گشاید

هر صبح کلکین را

آفتاب

چشم می گشایی به اطراف

و جهان نخستین اشعه خورشید را در می یابد

دست ها را می گشایی، آواز های شیرینی از عضلاتت پراکنده می شود

از کلکین

نیم تنت را نشان می دهی به جهان

و پستان های آماسیده ات خود را در بند می یابند

دست می بری به نسیم، نسیم دستت را رها نمی کند

کشف می کنی زنجیر هایی را که از از ابعاد این دخمه با جانت وصل شده اند

دست نسیم را می بوسی و رها می کنی

نسیم می رود و در دور دست، شاخه های درختانش را تکان میدهد.

--------------------

سلام عزیزان من این بار از آنسوی تنبلی ها رهاوردی دارم، شعری

که زاده لحظات بحرانی است

ما انسانیم و محکوم به پذیرش خصلت هایی که در سرشت مان تعبیه است.

تقدیم به استاد یعقوب یسنا که امام زمان و امام ما است.

با التهاب

 پیراهنت تاریک است

روشن کن سپیده را در دره های تن بیکرانت

لباست دریا است

برار دلفین های دست آموز مرا از لای موج های سرخ

تا  پوزه های ارغوانی شان را هوای تازه باز کند

در هاله تاریک تنت بازوان گرمت روشن شده اند

تا من راه راست را گم نکنم

من مستقیم به سوی تومی آیم ای نور لغزنده

و تنت را محکم می گیرم

چون صیاد که ماهی نیمه جان لغزنده را به اشتیاق

و تو از دریا دست می شویی

و در آغوش حقیرم گنجی ترا مجذوب می کند

و در آغوش حقیرم چیزی را می یابی که بوسه را گداخته است

و لب های ترا

و تنت از باد و باران نمی هراسد دیگر

چنان بنای برهنه و راست زیر ابر های آتش ریز

و آن ابر دست تاریک من است که جرقه های تمام آسمان را

در لحظه ای روی پوست بیجان تو می پاشد

و آن مه منم که هر بامداد از اطراف بلند ترین برج جهان بیدار می شود

امشب ماه گداخته تمام دریا را می مکد

در غیاب ستاره گان در شبی ابری

و مشتی خاستر استخوان من می لرزند

در انتظار باد سحرگاهی که از گوشه لحاف وارد می شود

عطر عرق هایت می پیچد

از دستی که آتش تنت را تیز می کند

و لبی که تمام تنت را فراگرفته است

آواز یکنواخت علف های زیر پای ما

ریتم نفس هایت را یافته اند

و من که در سپیده دم ران هایت

هوشم را باخته ام

به دنبال چیزی می گردم که دستم را بند کنم

انا اخماتوا

انا اخماتوا نام مستعار انا اندرویو گرینکو شاعر روسی- اوکراینی است  که  بین سال های 1889 و 1966 می زیسته است. شاعر شوروی  سابق ویکی از شاعرانی که به تاثیر گذاری روی شعر روسیه معروف است.

شعر های اخماتوا از قالب های کوتاه غنایی گرفته تا شعر هایی در ساختاری محکم و بدیع سروده شده اند که درونمایه های آن را غالبن مضامین انسان دوستانه تشکیل می دهد؛ مانند شعر مرثیه(1935-40) شهکار تراژیک او که در باره دهشت و اختناق  دوران استالین سروده شده است.

شعر های او به لحاظ محتوا  در برگیرنده مضامین متنوع به شمول زمان و خاطره های او می باشند. سرنوشت محتوم یک زن خلاق، و دشواری های زیستن و نوشتن زیر سایه اختناق ستالینسیم.

 اشعار اخماتوا به زبان های گوناگون برگردان شده اند

 ا ویکی از شناخته ترین شاعران روس در قرن 20 می باشد.

اینک چند شعر  او را از انگلیسی برگردانده ام.

نمیدانم که زنده ای یا مرده

می توانی روی زمین ادامه بیابی

یا زمانی که خورشید به بی رنگی می گراید

به یادم به خاموشی گریه کنی

تمام کار ها برای توست؛

هر روز عبادت کردن

طغیان بی خوابی در شب

و شعر هایم؛ گروه سپید جامه

و چشمانم؛ شعله های آبی

هیچ کسی را اینقدر عزیز نداشتند

 دیگرکسی درپی عذابم نبود

حتا کسی که مرا به رنج فریفت

حتا کسی که مرا به گرمی بوسید

و دیگر به یاد نیاورد.

***

زیر چادر تاریک

دستانم را به هم می مالیدم

" چرا رنگ پریده ای، فکرت کجاست"

-   آنی را که دوست میداشتم

 از رنج آشفته ام

هرگز از یادم نمی رود

بیرون شد، تلو تلو خوران

دهان غم انگیزش از ریخت افتاده بود

دنبالش دویدم از راه پله ها

بی انکه به کتاره ای دست زده باشم

و فریاد کردم:

من شوخی کردم،

اگراز پیشم بروی از شدت غم خواهم مرد"

  آرام و سرد لبخندی زد و گفت:

" از زیر باران چرا نمی روی"

***

خاطره افتاب سر می کشد ازدلم

سبزه ها بی رنگ تر می رویند

و اولین دانه های برف

چرخ زنان برزمین می نشینند

آبی که در استانه یخ بستن است

در غار های باریک از پای میماند

اینجا دیگر چیزی اتفاق نمی افتد

در برابر آسمان

بید مجنون باد زن هایش را می گشاید

لباس ابریشم ازهم گسیخته می شود

شاید بهتر آن بود که زنت نمی شدم

خاطره افتاب در دلم زنده می شود

این چیست؟ این تاریکی؟

شاید!

 زمستان

شبانه ما را در بر گرفته باشد